Rozpoczynamy cykl publikacji dot. pomysłów na gry i zabawy dla dzieci

Dzisiaj zabawa o nazwie tor przeszkód.

Uczestnicy losowo podzieleni zostają na dwie drużyny. Każda z nich musi zmierzyć się z poszczególnymi konkurencjami, takimi jak: dotarcie do słupka na jednej nodze, przejście do słupka z woreczkiem na głowie oraz tor przeszkód, na który składać się mogą np.:

• zrobienie pięciu przysiadów,
• skok na skakance,
• przejście przez hula-hop itd.

Każda z konkurencji punktowana jest osobno – liczy się szybkość – która drużyna jako pierwsza wykona swoje zadanie, wygrywa w poszczególnych konkurencjach. Punkty z konkurencji są sumowane i na tej podstawie typowana jest drużyna zwycięska.

Kobieta ma ten dyskomfort, że wiecznie stawia się przed nią jakieś wymagania – czy to wobec dzieci, czy to wobec męża, na tle zawodowym, a przede wszystkim wobec domu, w którym powinna się ona odnaleźć jako przykładna gospodyni.

prace domowe dzieci

Ponieważ nie zawsze możliwe jest ogarnięcie wszystkich tych spraw naraz, dlatego też warto czasem nieco pogłówkować i wymyślić coś kreatywnego, np. połączyć dwa w jednym, ba, być może trzy w jednym – i np. w niektóre obowiązki domowe włączyć zarówno swoje dzieci, jak i męża, czyniąc z tego raczej zabawę, ucząc swoje pociechy od początku pozytywnych nawyków, które powinny przejąć na późniejsze lata – że zabawki się sprząta i chowa tam, skąd się je wzięło, że dywany należy odkurzać, liście w ogrodzie pozbierać itd. Kiedy rodzina angażuje się w to wspólnie, praca wre i szybciej można się z nią uporać, a także wzmacnia to więzi pomiędzy jej członkami.

Żłobek jako miejsce, w którym na co dzień – pod nieobecność rodziców – przebywają dzieci, to przede wszystkim plac zbierania doświadczeń i wielu cennych życiowych rad, jak postępować w sytuacjach codziennych i pod presją otoczenia lub w otoczeniu i towarzystwie innych dzieci, z którymi trzeba współpracować.

Współpraca to słowo klucz, jeśli chodzi o prawidłowy rozwój młodego organizmu, poddanego różnym dziwnych i często negatywnym emocjom, a także wpływom z zewnątrz. Z drugiej strony wychowawczynie z przedszkola nie zastąpią uczniom rodziców, którzy powinni bez wątpienia na każdym kroku dbać o rozwój dziecka i czuwać nad jego postępami zarówno w życiu codziennym, w najprostszych czynnościach, jak i w nauce, bowiem dziecko jako najmłodszy obywatel chłonie wiedzę znacznie szybciej, aniżeli dorosły człowiek. Dlatego rodzice, oprócz zapisania dziecka do tradycyjnego żłobka, powinni także zapisać go na różne zajęcia dodatkowe, które nie tylko pozwolą mu efektywnie zapełnić czas wolny pożytecznymi zajęciami, ale także wyposażą go w zupełnie nowe pokłady wiedzy. A to jest dla młodego dziecka najważniejsze – nauka i wchłanianie nowych doświadczeń, postaw i kontaktów z innymi ludźmi.

Naukowcy znaleźli zależność pomiędzy snem dzieci i ich rodziców

jak śpią dzieci

Macierzyństwo to niezwykle istotna dla każdej kobiety cecha osobowości, która świadczy o przywiązaniu matki do własnego dziecka. Jest to także określenie sytuacji, w której kobieta urodziła dziecko i postanowiła się  nim zaopiekować oraz wychować je.

macieżyństwo

Oczywiście istnieją różne szkoły wychowywania dzieci, ale większość z nich opiera się na tym, aby dziecko pobudzać do działania i wspomagać jego wyobraźnię, a także pozwalać mu komunikować się z jego rówieśnikami. To niezwykle ważne elementy odpowiedniego i właściwego wychowania dzieci, jako że w młodym wieku, gdy dziecko nie ma w sobie rozwiniętej wrażliwości i odporności na różnego rodzaju sytuacje, jego kondycja psychiczna jest narażona na nieustanne zmiany i wahania nastroju. Macierzyństwo przede wszystkim opiera się więc na właściwym kierowaniu poczynaniami dziecka, a z pewnością nie na tym, aby je nadmiernie kontrolować. W przyszłości bowiem dziecko wymuskane i poddane nadmiernej kontroli ze strony matki lub ojca staje się rozpieszczone i zaczyna źle traktować innych ludzi, wychodząc z założenia, że wszystko mu się należy i zawsze ma rację. Matka musi więc wpoić dziecku podstawowe elementy dobrego wychowania.

Istnieje takie miejsce, w którym nasze dzieci mogą realizować swoje pasje i bratać się z innymi dziećmi. Doskonale wiemy, jak ważne dla młodego człowieka jest przebywanie wśród swoich rówieśników, ponieważ poprawia jego przystosowanie do świata i umożliwia mu realizowanie i kształtowanie umiejętności efektywnej współpracy.

kooperacja dzieci z opiekunami

Tym miejscem jest żłobek czyli inaczej „szkoła” dla maluszków, w której przebywają one w czasie, gdy ich rodzice są w pracy albo wykonują jeszcze inne obowiązki. Żłobek jest miejscem szczególnym jeszcze z kilku innych względów. Otóż po pierwsze pracują tam wykwalifikowani opiekunowie, którzy kształcili się w szkołach wyższych i wiedzą, jak postępować z dziećmi. Wbrew pozorom nie jest to zadanie łatwe, o czym przekonało się wielu rodziców, którzy nie potrafili sobie poradzić z wychowaniem dzieci. Dla „żłobkowej cioci” nie ma natomiast rzeczy niemożliwych, bo zna on pewne mechanizmy i zjawiska, jakim podlegają organizmy i psychika najmłodszych dzieci.

Każdy z nas kocha otrzymywać jakieś podarunki, prezenty, słodkości i inne drobiazgi, które sprawiają nam przyjemność i utwierdzają nas w przekonaniu, że jesteśmy kochani i akceptowani przez osobę, która nam coś ofiarowała. Szczególnie tyczy się to dzieci, które jednak zdecydowanie bardziej przykładają wagę do samego prezentu niż do tego, kto wręczył prezent, w jakich okolicznościach itd.

prezent

I tu zaczyna się problem – oczywiście, od czasu do czasu warto rozpieszczać naszego malucha, niekiedy dobrze jest pozwolić mu wybrać sobie coś samemu, ale nie może być to zbyt częste, inaczej przyzwyczaimy dziecko do tego, że otrzymuje wszystko na żądanie, kiedy tylko coś mu się spodoba albo podpatrzy coś u innych i tego pozazdrości. Reguła jest przeważnie taka, że dzieci, które posiadają nadmiar zabawek, nie potrafią się dzielić nimi z innymi, są bardziej zaborcze i mają manię przechwalania się przed rówieśnikami.

Bardzo często sprawdza się zasada, wedle której te matki, które są najbardziej zapracowane, mają najwięcej zajęć i dużo nie ma ich w domu, są one jednocześnie najlepiej zorganizowane i potrafią w najczulszy i najbardziej szczery sposób okazać miłość swoim dzieciom.

szczęśliwa mama i jej dziecko

Matka, której nie ma przez większość dnia ze swoim dzieckiem, po powrocie do domu marzy o tym, by spędzić z nim resztę swojego czasu i w tej sytuacji wykrzesuje z siebie pokłady niesamowitej energii, by sprawdzić się w roli dobrej mamy, która nie zaniedbuje swojej pociechy, a jednocześnie nie zaniedbuje obowiązków domowych, męża ani pracy itd. Dziecko, które spostrzega, że jego mama jest szczęśliwa, samo potrafi się tym cieszyć i wszystko wydaje się być niczym w sielance. Natomiast matka, która z jakichś powodów nie pracuje i cały dzień spędza w domu z dzieckiem, zazwyczaj nie umie mu poświęcić tej samej uwagi, skupić się na jego osobie tak bardzo jak matka aktywna zawodowo.

Nie taki diabeł straszny, jak go malują – podobnie z telewizją: można znaleźć wiele pozytywnych jej aspektów, nawet w odniesieniu do dzieci. Dzięki programom telewizyjnym (np. edukacyjnym, przyrodniczym, podróżniczym itd.) możemy pokazać maluchowi mnóstwo rzeczy, miejsc i zjawisk, których sami nie bylibyśmy w stanie nawet opisać. Telewizja jest zatem swego rodzaju oknem na świat, informuje, uczy i bawi, podpowiada różne ciekawe pomysły na spędzenie wolnego czasu.

oglądanie telewizji przez dzieci

Bajki, w których występują pozytywni bohaterowie, z którymi dziecko może i chce się utożsamiać, również są naturalnym elementem dzieciństwa, na który powinno znaleźć się czas. Sytuacja odwraca się natomiast, kiedy oglądanie telewizji przeciąga się i wypełnia naszemu smykowi cały czas wolny, kiedy z tego powodu nie chce lub nie potrafi on bawić się samodzielnie, nie umie rozmawiać z rówieśnikami – wówczas pojawia się problem. Podsumowując: telewizja nie jest zła, nie należy jej zabraniać dziecku, ale wyważyć to odpowiednio, np. wyznaczając konkretne godziny.

Dzieci są znakomitymi obserwatorami – to właśnie poprzez podglądanie innych, a szczególnie dorosłych, uczą się nawyków, przyzwyczajeń i wcielają je następnie w życie.

czy wolno kłócić się przy dzieciach?

Grunt więc zatem, by wzorce, na których będą opierać swoją naukę i poznawanie świata, były pozytywne i właściwe – a przynajmniej do pewnego momentu. Oczywiste bowiem, że nie da się uchronić dzieci przed złem i smutkami, lecz na nie z pewnością przyjdzie czas. A zatem, dopóki nasza pociecha jest bardzo mała, niewskazane jest, by okazywać jej negatywne emocje. Kiedy dziecko osiągnie już pewien etap swojej dojrzałości, można stopniowo wdrażać je w rozmaite aspekty życia rodzinnego, w którym również należy znaleźć miejsce na wymianę zdań, nawet jeśli jest to kłótnia. Sęk jednak w tym, by wypracować pewien model „kłótni idealnej”, tzn. takiej, po której następuje pojednanie i przyznanie sobie racji lub pójście na kompromis. W trakcie owej kłótni należy też pokazać dziecku, że obie strony mają prawo wyrazić swoje racje i opinie – i wówczas, zamiast zwalczać się wzajemnie, trzeba dążyć do znalezienia wspólnego rozwiązania.