Nie taki diabeł straszny, jak go malują – podobnie z telewizją: można znaleźć wiele pozytywnych jej aspektów, nawet w odniesieniu do dzieci. Dzięki programom telewizyjnym (np. edukacyjnym, przyrodniczym, podróżniczym itd.) możemy pokazać maluchowi mnóstwo rzeczy, miejsc i zjawisk, których sami nie bylibyśmy w stanie nawet opisać. Telewizja jest zatem swego rodzaju oknem na świat, informuje, uczy i bawi, podpowiada różne ciekawe pomysły na spędzenie wolnego czasu.

oglądanie telewizji przez dzieci

Bajki, w których występują pozytywni bohaterowie, z którymi dziecko może i chce się utożsamiać, również są naturalnym elementem dzieciństwa, na który powinno znaleźć się czas. Sytuacja odwraca się natomiast, kiedy oglądanie telewizji przeciąga się i wypełnia naszemu smykowi cały czas wolny, kiedy z tego powodu nie chce lub nie potrafi on bawić się samodzielnie, nie umie rozmawiać z rówieśnikami – wówczas pojawia się problem. Podsumowując: telewizja nie jest zła, nie należy jej zabraniać dziecku, ale wyważyć to odpowiednio, np. wyznaczając konkretne godziny.

Dzieci są znakomitymi obserwatorami – to właśnie poprzez podglądanie innych, a szczególnie dorosłych, uczą się nawyków, przyzwyczajeń i wcielają je następnie w życie.

czy wolno kłócić się przy dzieciach?

Grunt więc zatem, by wzorce, na których będą opierać swoją naukę i poznawanie świata, były pozytywne i właściwe – a przynajmniej do pewnego momentu. Oczywiste bowiem, że nie da się uchronić dzieci przed złem i smutkami, lecz na nie z pewnością przyjdzie czas. A zatem, dopóki nasza pociecha jest bardzo mała, niewskazane jest, by okazywać jej negatywne emocje. Kiedy dziecko osiągnie już pewien etap swojej dojrzałości, można stopniowo wdrażać je w rozmaite aspekty życia rodzinnego, w którym również należy znaleźć miejsce na wymianę zdań, nawet jeśli jest to kłótnia. Sęk jednak w tym, by wypracować pewien model „kłótni idealnej”, tzn. takiej, po której następuje pojednanie i przyznanie sobie racji lub pójście na kompromis. W trakcie owej kłótni należy też pokazać dziecku, że obie strony mają prawo wyrazić swoje racje i opinie – i wówczas, zamiast zwalczać się wzajemnie, trzeba dążyć do znalezienia wspólnego rozwiązania.

Gry są zabawkami, które sprawiają przyjemność osobom w różnym wieku. Korzystają z nich całkiem małe jeszcze dzieci, zbuntowana młodzież i dorośli wracający poziom rozrywki do niespełnionych marzeń z dzieciństwa.

gry dla dzieci

Nie ma określonego wieku, w jakim można zacząć podsuwać maluchowi pomysł na tego typu zabawę. Jednak najprostsze gry są przeznaczone już dla dwu- trzylatków. Oczywiście, gry dla dwulatka mają niezwykle proste zasady i nie wymagają żadnej wiedzy. Najczęściej opierają się jedynie na wykonywaniu mało skomplikowanych poleceń, z którymi taki smyk może sobie bezproblemowo poradzić.
Najprostsze gry dla najmłodszych wymagają zwykle układania i dopasowywania poszczególnych elementów. Dziecko uczy się w ten sposób kojarzyć różne rzeczy, wytęża szare komórki rozpoznając pasujące do siebie kształty ze znanych bajek, kolory czy pierwszy nazwy zwierzątek poukładanych na planszy. Nie musi posiadać do tego wiedzy, wystarczą jego chęci. Aby zachęcić małe dziecko do zabawy, gry tego typu są zwykle kolorowe, mają dodatkowe atrakcje w postaci dźwięków czy wesoło migających elementów, co sprawia, że maluch z radością będzie po nie sięgał. Czasem te dźwięki mogą być podstawą gry, np. jeśli szkrab ma przypasowywać do dźwięków jakieś kolory lub przedmioty. Tu dobrym przykładem mogą być gry, w których z planszy, po naciśnięciu przycisku słychać szczekanie psa, a dziecko ma obok porozkładane kartoniki ze zwierzątkami i musi odnaleźć to, które szczekało. Proste i przyjemne.

Nabywając gry dla najmłodszych, koniecznie musimy zwrócić uwagę na to, do jakiej konkretnej grupy wiekowej są one kierowane. W  żłobku jesteśmy przygotowani na różne wiekowo dzieci z różnymi potrzebami stąd duży wybór gier jakie mamy w swoich zasobach. Przykładowo, już gry dla trzylatka są już inne niż te kierowane do młodszych dzieci. Jest to wiek, w którym można już powoli wprowadzać znaki, co będzie przydatne podczas późniejszego poznawania liter i cyfr. Poza tym, takie gry mogą posiadać więcej elementów dotyczących otaczającego nas świata, by dziecko miało szansę lepiej go poznać. Gry typu memo, i pierwsze gry elektroniczne dla maluchów również należy dobierać tak, by nie zapomnieć o poziomie i wieku dziecka. Jedne gry nie będą dla dwulatka żadnym problemem, a inne – zbyt trudne, zbudują mur, który naprawdę będzie mu ciężko przeskoczyć.